Laden ...

KLAAR OM NAAR DE TOP TE GAAN?

Wij alvast wel, maar we hebben je hulp nodig
GEEF ONS EEN DUWTJE IN DE RUG

The walk before THE walk

Zondag 3 september was het zover. Er stond nog een wandeling op het programma, maar dan wel een hele belangrijke. Een uitgestippelde route in de Ardennen die de voltallige groep MS’ers al een betere kijk ging geven op wat er ons te wachten staat in het zuiden van Frankrijk. En tegelijkertijd ook het definitieve antwoord of je al dan niet mag deelnemen.

Vol enthousiasme zagen we ‘s ochtendsvroeg de nieuwe gezichten toestromen in het dorpje Bohan. Mensen waarmee we op het einde van de maand 4 intense dagen gaan beleven, al dan niet de meest intensieve van ons leven (naast mijn bevalling dan!). Mensen die elk hun levensverhaal hebben met de nodige uitdagingen. Stuk voor stuk prachtige mensen die de moed hebben verzameld om die Mont Ventoux te gaan bedwingen, een berg die nu reeds in ons geheugen gegrift staat.

We vertrokken allemaal met een lach op het gezicht en een vrolijke babbel hier en daar, maar de wandeling zorgde meteen voor een pittige klim. Helaas werd het voor sommige mensen letterlijk een lastig parcours en werd er beslist om te stoppen om hun gezondheid te waarborgen. Het was enorm moedig van hen om die beslissing te nemen, want de grootste levensles van MS is en blijft “luister naar je lichaam”. Tegelijkertijd voelde we hun pijn en frustratie.

De tocht ging verder en hier en daar moest er nog iemand stoppen. This isn’t a walk in the park, dat was duidelijk. Enkele verraderlijke stukken, klimmen en weer dalen, onstabiele ondergrond, … Gelukkig was het een grote bende die maar 1 gezamenlijke gedachte heeft: elkaar steunen en ondersteunen.

Gelukkig waren de weergoden goed gezind en hadden we enkele fijne viervoeters mee die voor nog extra sfeer zorgden. Een occasionele “hoe lang heb je je diagnose al?”, “welke medicatie neem je momenteel?” en “waar heb je last van?” waren geen taboevragen bij ons en stilletjes aan leer je iedereen beter kennen. Naar het einde toe begon het gevoel van euforie te stijgen bij iedereen. Dit is een grote CHECK op ons to-do lijstje! WE DID IT!

Ik kan voor mijn zus en mijzelf spreken dat onze schouders naar de knoppen waren. Aangezien we met een grote groep rekening moeten houden moest er veel gewacht worden, en met standaard 10 en 20 kilo extra op je schouders weet je het wel op het einde van de dag. Een beetje een weerspiegeling van hoe MS is: een dagdagelijkse taak of vanzelfsprekend iets voor een gezonde mens kan een enorme last of opdracht voor een MS-patiënt zijn. Reden te meer dat we dit doen. Aandacht voor de ziekte, aandacht voor de MS’ers en aandacht voor zijn/haar hele omgeving, want MS heeft niet alleen impact op de persoon zelf.

Maar wacht, er is meer …

Dit blogbericht schrijf ik met een heel dubbel gevoel. Hoewel ik overladen was met enthousiasme en op het einde met trotsheid op mijzelf, mijn zus, ons gezelschap, de hele groep en de organisatie ben ik de dag begonnen en geëindigd met een zeer negatieve boodschap. Het is twijfelachtig of ik de klim mag doen met mijn gewichtsvest. Hoezeer ik ook mijn best wil doen om de beslissing van de organisatie te verstaan, ik kan het niet. Hoezeer ik het niet persoonlijk mag opnemen van hen, ik doe het wel. Mijn verdriet heb ik verborgen gehouden op het moment zelf, maar mijn strijdlust kunnen ze niet afnemen.

Ik heb geen nachten achter mijn pc gespendeerd om de campagne op te bouwen voor niets. Ik train niet voor mijn gemak met 10 kilo extra op mijn schouders. Ik zet niet mijn gezondheid op het spel voor niets. En hetgeen ik zeker niet doe is de wandeling maken zonder vest en deze vervolgens aan te doen op de top als de media er is. Ik doe het omdat ik een doel voor ogen heb en dat ga ik halen. Samen met mijn zus, samen met en voor elke andere MS-patiënt die er wel en niet bij is en samen met de ondersteunende ploeg die ons wil zien slagen.

In augustus heb ik 2 zeedieren laten tatoeëren: een krab en een kwal. 2 symbolische meningen die mij doorheen mijn leven met een chronische ziekte zullen helpen. De kwal staat symbool voor “go with the flow”: soms moest je in je leven dingen loslaten, meegaan met de stroming en vertrouwen hebben in het proces. De krab symboliseert dat de weg naar een bepaald doel niet altijd rechtdoor en vanzelfsprekend is, soms moet je flexibel zijn en een nieuw “zijdelings” pad verkennen om je bestemming te bereiken.

Ik kan je verzekeren dat ik deze keer niet “met de flow” zal meegaan, maar dat ik ze mijn scharen ga laten voelen.

#kicksomeass

12.72km – 4u15

Geef een reactie