Laden ...

KLAAR OM NAAR DE TOP TE GAAN?

Wij alvast wel, maar we hebben je hulp nodig
GEEF ONS EEN DUWTJE IN DE RUG

Wandeling Panoramaroute

We drijven het tempo op! En daarmee bedoelen we niet dat we gaan joggen maar we proberen toch regelmatiger te trainen. Afgelopen zondag waren er weinig lustige stappers beschikbaar dus besloten we het met ons tweetjes te doen. Wekkertje om 7 uur, een paar keer teveel gesnoozed, een ochtendroutine met Kobe die alsnog deels door mij moest worden opgestart, en weg was ik! Op naar Merelbeke om de andere zotte helft en haar 20 kilo extra op te pikken om daarna door te rijden naar Kwaremont.

Daar startte namelijk de Panoramaroute: 16 km, steil, uitdagend. Check! Terwijl we onze tenue aantrokken lokten we meteen al de eerste nieuwsgierigen. Enkele mannen verderop hielden ons al goed in de gaten, en stonden klaar in een blokkerende positie om ons te verwerpen aan een kruisverhoor. Gelukkig was ik bewapend met een hoop flyers. “Hallo, 2 zussen met MS, Mont Ventoux beklimmen, geld inzamelen voor het goede doel, …”, we konden meteen op heel wat enthousiasme rekenen! Dat namen we dan meteen mee op onze wandeling.

En wat een wandeling dat het was, ze hadden er niet om gelogen dat het uitdagend was. De ene “kuitenbijter” na de andere! Met regelmatige pauzes vielen de eerste 9-10 kilometers nog wel mee, maar vanaf dan begonnen we stilletjes aan te overleven op onze reservebatterij. Leen kreeg steeds meer last van haar schoenen (brandweerschoenen … tijd om te investeren zus!) en een slepende voet door de vermoeidheid.

Elke keer we dachten dat we er bijna waren kwam er weer een bocht met NOG een helling! Tandjes bijten, nie neute nie pleuje, eyes on the price, … Het ultieme voordeel dat we met twee zijn: zodat we elkaar er kunnen doortrekken, maar dat we ook begrijpen wat de ander mee maakt. Ik draaide regelmatig mijn hoofdje om en roepte “Cava? Als het niet gaat laat je het weten hé?”. We namen onze tijd, en zo zal het ook zijn als we met een groep van 56 andere mensen een berg beklimmen. Zo zal het zeker zijn.

Net zoals we ons optrekken aan jullie berichten en steun konden we dat gelukkig ook onderweg doen. Een vrijwillige brandweerman die spontaan stopte met zijn fiets om ons aan te spreken, een andere mountainbiker die ons passeerde, achterom keek en “Respect!” naar ons toe riep, zalig. Maar het bleef een vermoeiende wandeling …

De euforie was dan ook enorm groot toen we het bordje van “Kwaremont” zagen staan en de omgeving er terug wat bekender begon uit te zien. Nog even en we gooien al dat gewicht af en doen gemakkelijke schoenen aan. Een gevoel dat zich vast en zeker zal herhalen op de top van die berg. Maar dan met ietsje meer zweet, en een heleboel tranen van geluk.

19.28km – 3u55

Geef een reactie